Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

ΤΟ ΔΩΡΕΑΝ


Ας είμαστε λογικοί: Δωρεάν δεν υπάρχει.
Ό,τι δίνεται δωρεάν προσφέρεται έτσι, επειδή υπάρχει η δυνατότητα να γίνει αυτό ή γιατί δημιουργήθηκε έντονα η ανάγκη να δίνεται. Το φαγητό για παράδειγμα δεν γίνεται να είναι δωρεάν και δεν είναι. Παλιά όλοι είχαν κότες ή ζύμωναν ψωμί και το μοιράζονταν. Τώρα όλοι αγοράζουμε αυτά τα προϊόντα. Κι εκεί που μας αρκούσε ένα ψωμί και φτιάχναμε για 2-3 μέρες, τώρα το πετάμε αν μείνει μια μέρα…
Όπως δημιουργούνται ανάγκες “από το πουθενά”, έτσι άλλες εξαφανίζονται. Δεν είδα κανέναν να παραπονιέται που οι γυναίκες δεν ξέρουν να διορθώνουν ρούχα και πλέον τα πετάμε ή τα δίνουμε έξω να τα φτιάξουμε. Τώρα ξοδεύουν οπότε δεν πειράζει.Δεν είδα πολλούς να παραπονιούνται που τώρα πληρώνουμε για να μπούμε σε μια παραλία! Όχι να χρησιμοποιήσουμε ξαπλώστρες, απλά να μπούμε! Που μαγαζιά πιάνουν χώρους εκεί και απαιτούν 5-10 € για την είσοδο…
Η εξέλιξη είναι καλή. Όταν ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι πλέον έχει την δυνατότητα να μην πληρώνει κάποια πράγματα τότε είναι κακή… Μπορεί π.χ. κάποιος να έχει ένα ιστολόγιο και να μοιράζεται τις σκέψεις του ή ειδήσεις δωρεάν, άλλος να μοιράζεται τη μουσική του με τον κόσμο επειδή έτσι του αρέσει, κ.ο.κ….Κάποιοι λένε ότι τη μουσική ή την πληροφόρηση πρέπει να τα πληρώνουμε. Εμείς λέμε όχι. Όποιος θέλει ας πάρει εφημερίδα, εξάλλου αυτή ποτέ δεν αντικαθίσταται - όποιος τη διαβάζει ξέρει γιατί. Αλλά πού το κακό να υπάρχουν portals, φόρα, sites, να ενημερώνεται ο κόσμος; Ίσα - ίσα που σ’ αυτά η ενημέρωση πολλές φορές είναι πιο άμεση και ανόθευτη. Βέβαια κι εκεί υπάρχουν διαφημίσεις, οπότε είναι μεν δωρεάν αλλά όχι και χωρίς κέρδος. Μπορεί πάλι, αυτό που σε μας προσφέρεται δωρεάν να το έχουν ακριβοπληρώσει άλλοι νωρίτερα ή θα το κάνεις εσύ αργότερα.
Αγοράζεις π.χ την ξυριστική μηχανή και παίρνεις δωρεάν τα τέσσερα ανταλλακτικά ξυραφάκια. Όταν πας όμως να τα αγοράσεις μόνα τους κοστίζουν ακριβότερα από το αρχικό πακέτο. Σου χαρίζουν, στα καταστήματα καλλυντικών, μπουκαλάκια με αρώματα και καλλυντικά για να στα πάρουν αργότερα όταν θα αγοράσεις στην κανονική, και πανάκριβη φυσικά, συσκευασία.Στις υπεραγορές η προώθηση των προϊόντων περιλαμβάνει το κλασικό δόλωμα: 2-3 προϊόντα με πολύ μεγάλη έκπτωση ή συσκευασίες 1+1 δώρο. Αυτά έχουν βέβαια κάποιο κόστος αλλά «δωρίζοντας» μερικά θα προσελκύσουν πελάτες που θα αγοράσουν πολύ περισσότερα.
Για το ίντερνετ; Είναι λένε ένας ατελείωτος ιστός παροχής δωρεάν πληροφορίας και γνώσης. Όμως ξεχνάμε και κάτι. Από το “πουθενά” πληρώνουμε 20€ το μήνα ή αλλιώς 250€ το χρόνο συνδρομή. ΟΚ, χρειάζεται να συντηρηθούν δίκτυα κλπ., κλπ., αλλά τζάμπα δεν είναι.
Σε μια κοινωνία όπου τα πάντα εμπορευματοποιούνται και δημιουργούμε νέες ανάγκες συνέχεια, καλό είναι να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Μπορεί να είναι κλοπή το να «κατεβάζεις» μουσική τσάμπα αλλά για σκεφτείτε: Δεν είναι κλοπή να δώσεις 18€ να πάρεις το CD; Θα έπαιρνες όσα κατέβαζες ή απλά τώρα ακούς κάτι που ποτέ δεν θα έδινες χρήματα γι’ αυτό; Και μην είστε σίγουροι ότι η μουσική χάνει τόσο πολύ γιατί το διαδίκτυο έχει απίστευτα μεγαλύτερη διείσδυση στο κοινό και κάτι που θ’ αγόραζαν 10 τώρα μπορεί να το ακούν 1000 κι από αυτούς θα αγοράσουν 50.Τελικά δεν είναι κλοπή που “με τη βία” μας έβαλαν να πληρώνουμε κινητό, internet, την παραλία και τόσα άλλα;
Θα μου πείτε πως αν δεν θέλεις δεν παίρνεις. Αλλά αν δεν έχεις, σίγουρα δεν παίρνεις… Ξέρετε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Έτσι είναι αδύνατο να γυρίσουμε πίσω στα «δωρεάν» που λέμε.Συμπέρασμα: Τελικά τίποτα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να προσφέρεται και ΔΕΝ προσφέρεται ΔΩΡΕΑΝ. Το δωρεάν είναι ΥΠΟΠΤΟ. από το: “Ταξίδι με τη γλώσσα”

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

Πόσο διαφορετικοί, μα συνάμα πόσο ίδιοι είναι οι ηλικιωμένοι με τα παιδιά. Μόνο που τα παιδιά είναι χαριτωμένα, ενώ ένας γέρος κουραστικός και αποκρουστικός, ιδιαίτερα αν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Τρέμω στην ιδέα ότι τα παιδιά μου θα μου φερθούν έτσι μια μέρα…. Η ζωή περνά, ο χρόνος προσπερνά και δε περιμένει… είναι αμείλικτος…
Κάποτε το παιδί… είχε ανάγκη για στοργή… ενώ τώρα ο γέρος όχι; Μόνο το όμορφο είναι ελκυστικό; μόνο αυτό αξίζει προσοχής; Ο φόβος της μοναξιάς; Πού πηγαίνει αυτός ο φόβος; Με ποιον παλεύει άραγε; Ποιον κατατρώγει;
Πόσος χρόνος άραγε αξίζει για αυτούς τους ανθρώπους; Πόσο θα κοστίσει από την καριέρα, τα όνειρα ή τις φιλοδοξίες μας;
Και αυτοί κάποτε ίσως να είχαν φιλοδοξίες….

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007 from MovieTeller on Vimeo.



ΑΠΟ: ΧΡ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ;

1 2
1,2,3: Προσόψεις Τεχνολογικού Ιδρύματος Βιέννη, Δημαρχείο της κωμόπολης St. Margariten, Κοινοβούλιο-Βιέννη
4.
Λίμνη Neusiedle. Εδώ στο βούρκο κάνουν τα μπάνια τους. Γι αυτό έρχονται στις παραλίες μας και τρελλαίνονται!

3 4

Είμαι αναγκασμένος λόγω ειδικών συνθηκών να βρίσκομαι ανά τακτά χρονικά διαστήματα στη Βιέννη και «μοιραία» είχα την ευκαιρία να περιηγηθώ σε πολλές περιοχές της και να λίγο πολύ να καταλάβω τον τρόπο λειτουργίας αυτής της πόλης.
Αυτόματα λοιπόν γίνεται και η σύγκριση με τα της Ελλάδας και δυστυχώς η ζυγαριά γέρνει εις βάρος μας.
Υπερέχουμε σε φυσική ομορφιά, σε ιστορική κληρονομιά και χάνουμε σε όλα τα υπόλοιπα. Έχουμε κλίμα – δώρο της φύσης και προσπαθούμε να το αλλάξουμε. Έχουμε υπέροχη θάλασσα και προσπαθούμε να τη μολύνουμε. Έχουμε τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και την αφήνουμε στην τύχη της. Έχουμε ανοργανωσιά σε όλους τους τομείς και τη μεταδίδουμε και στις επόμενες γενιές.
Είμαστε η χώρα που όλοι ευλογούν τις προσπάθειες για το δημόσιο καλό αλλά κανένας - ούτε ένας - δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο εκτός από το προσωπικό του συμφέρον. Δεν είμαι υπέρ των γενικών αφορισμών αλλά αν δεις το καλύτερο είναι σίγουρο ότι όχι μόνο θα σε πληγώνει - κατά τον ποιητή - η Ελλάδα αλλά θα σε αποκαρδιώνει τελείως. Κι αυτό γιατί όταν γυρίζεις πίσω, βλέποντας το μπάχαλο που επικρατεί, όχι μόνο δε γίνεσαι καλύτερος αλλά η συμπεριφορά σου τείνει να γίνει χειρότερη από πριν. Γιατί γίνεσαι αδιάφορος, αναίσθητος και αμέτοχος σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου.
Τόσο καλύτεροι λοιπόν είναι οι Αυστριακοί, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Σουηδοί;
Σίγουρα όχι. Απλά αυτοί έχουν την τύχη να απολαμβάνουν τα αποτελέσματα της οργανωμένης λειτουργίας της κοινωνίας που ζουν. Απολαμβάνουν την καλή ποιότητα ζωής, αυτό που ονομάζουμε σύγχρονο πολιτισμό.
Στην Ελλάδα η έννοια πολιτισμός σταμάτησε στα τέλη των Ελληνιστικών χρόνων. Από εκεί και πέρα υπήρξε σκοταδισμός. Συγκρίνατε τι δημιούργησαν οι πρόγονοί μας μέχρι τότε και τι ακολούθησε μέχρι σήμερα. Αυτά τα έργα θαυμάζει όλος ο κόσμος και έχει μια θετική εικόνα για την Ελλάδα. Κατά τα άλλα μας έχουν στο φτύσιμο. Δε μας θεωρούν καλύτερους από τους Τούρκους, τους Βούλγαρους και άλλους ανατολικούς γείτονές μας και μη.
Αυτά δεν τα λέω στην τύχη. Σας έχω παρακάτω φωτογραφίες αναρίθμητων κτιρίων - ακόμη και στα χωριά τους - που μιμούνται την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική.
Και πηγαίνουμε εμείς σήμερα στη Βιέννη και θαυμάζουμε τις απομιμήσεις, ενώ τα δικά μας μνημεία – εκτός ότι δεν πατάμε να τα δούμε – αν δε χτίσουμε τερατουργήματα πάνω ή δίπλα τους, τα γεμίζουμε σκουπίδια και μπάζα ή απλά τα αφήνουμε στην τύχη τους.
Αν οι Αυστριακοί είχαν δύο μόνο πράγματα: τη θάλασσα και τα αρχαία μας μνημεία θα ήταν μακράν το πλουσιότερο κράτος του κόσμου. Εμείς που τα έχουμε τι κάνουμε; Οι απαντήσεις σας…
Όχι δεν είναι αληθινός. Πινακίδα είναι που λέει ότι αν δεν μαζέψεις τα ...κακά του σκύλου σου έχεις πρόστιμο 36 ευρώ. Και σας βεβαιώ ότι αν σε πιάσουν τα σκας κανονικά και επιτόπου.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

THE NEW ACROPOLIS MUSEUM


ΜΑΘΕΤΕ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ. (Με "κλικ" σε κάθε φωτογραφία) ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ:http://www.theacropolismuseum.gr

1 2 3

Οι Κόρες της Ακρόπολης και ο «παις Κριτίου» στη μεγάλη αίθουσα των γλυπτών της Ακρόπολης, που εκτίθενται ελεύθερα στον χώρο μέσα σε απόλυτα φυσικό φωτισμό. 4 H μεγάλη στιγμή για το μουσείο του 21ου αιώνα5

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ"(1), ΤΟΥ "ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ" (2), ΤΗΣ "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" (3) ΚΑΙ ΤΟΥ "ΕΘΝΟΥΣ" (4,5)

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Του Γιώργου Αγγελόπουλου από "ΤΑ ΝΕΑ"



Είναι άραγε το 1204 (η άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους) ή μήπως το 1453 (η άλωσή της από τους Οθωμανούς); Μήπως το 1492 (η ανακάλυψη της Αμερικής); Ή το 1989 (η πτώση του Τείχους του Βερολίνου); Βλέποντας το παρελθόν από το βάθρο του 2009, ποιο είναι άραγε το πιο σημαντικό έτος στην ιστορία της ανθρωπότητας;
Το ερώτημα τίθεται από το ένθετο «Ιntelligent Life» του έγκυρου περιοδικού «Εconomist». «Είναι ένα παιχνίδι, αλλά και κάτι παραπάνω» γράφει ο Άντριου Μαρ, ο υπεύθυνος του περιοδικού για την έρευνα αυτή. Διότι η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη ορόσημα. Το ποιο θα επιλέξουμε ως σημαντικότερο λέει πολλά για το τι είμαστε, ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε. Οι ειδικοί τους οποίους συμβουλεύτηκε το περιοδικό προφανώς δεν συμφώνησαν. Έτσι έδωσε τον λόγο στους συντάκτες του, οι οποίοι ψήφισαν- και αιτιολόγησανποια είναι κατ΄ αυτούς η σημαντικότερη χρονιά στην ανθρώπινη ιστορία. Αργότερα θα ανακοινώσει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας των αναγνωστών του (οι οποίοι μπορούν να ψηφίζουν στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www. moreintelligentlife. com/blog/emily-bobrow/mostimportant-year-time-vote τις χρονολογίες που έχουν ήδη προτείνει οι συντάκτες του περιοδικού ή να προτείνουν μια δική τους).
Οι κόντρες
Πολλές χρονολογίες «ερίζουν» για τον τίτλο της «σημαντικότερης στην Ιστορία». Οι χριστιανοί μπορούν να επιλέξουν το έτος της γέννησης ή της σταύρωσης του Ιησού (αν και θα πρέπει να συμφωνήσουν πρώτα σ΄ ένα έτος για καθένα απ΄ αυτά τα γεγονότα). Οι μουσουλμάνοι μπορούν να επιλέξουν τη μετάβαση του Προφήτη στη Μεδίνα, το 622. Όμως ο Άντριου Μαρ επισημαίνει πως οι θρησκευτικές χρονολογίες πρέπει μάλλον να αποκλειστούν ως έτη με παγκόσμια σημασία, ελλείψει μιας παγκόσμιας θρησκείας.

Το ίδιο ισχύει για πολλούς πολέμους και πολιτικά γεγονότα. Ο θάνατος του Ιούλιου Καίσαρα (44 π.Χ.) ή η άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) υπήρξαν σημαντικότατες χρονολογίες για τη χριστιανική Ευρώπη, όμως είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι ήταν σημαντικές και για κάποιον στην Κίνα, την Ιαπωνία ή την Αφρική. Το 1492, με την ανακάλυψη της Αμερικής, ανέτειλε η εποχή των μεγάλων εξερευνήσεων που οδήγησαν τον άνθρωπο μέχρι τη Σελήνη. Αντιστοίχως το 1439, η χρονιά που επινοήθηκε από τον Γουτεμβέργιο η τυπογραφία, άρχισε το μεγάλο ταξίδι της επικοινωνίας που οδήγησε μέχρι το Ίντερνετ. Το 1776, με την ανεξαρτησία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ανοίγει ο δρόμος προς τη σύγχρονη φιλελεύθερη δημοκρατία. Το 1945 σήμανε το τέλος του πιο τρομερού πολέμου και του ναζισμού, καθώς και την αρχή της πυρηνικής εποχής με την ατομική βόμβα. Το 1989, με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ήταν η χρονιά του τέλους του κομμουνισμού και ο πρόλογος της παγκοσμιοποίησης.

Ίσως όμως, καταλήγει ο Άντριου Μαρ στο «Ιntelligent Life», η πιο σημαντική χρονιά της Ιστορίας να είναι το 2009. Αν το φθινόπωρο, στη Σύνοδο Κορυφής της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή, οι μεγάλες δυνάμεις δεν συμφωνήσουν, το 2009 θα είναι η χρονιά που θα έχουμε χάσει την τελευταία ευκαιρία για να σώσουμε τον πλανήτη.

Οι Σταυροφόροι
Για τον επικεφαλής του Τμήματος Διεθνών Ειδήσεων του «Εconomist» Μπρους Κλαρκ, η χρονιά που σφράγισε την ανθρώπινη ιστορία είναι το 1204. Στις 12 Απριλίου της χρονιάς εκείνης οι Σταυροφόροι που υποτίθεται ότι προωθούσαν τα χριστιανικά συμφέροντα στους Αγίους Τόπους, άλωσαν τη μεγαλύτερη χριστιανική πόλη του κόσμου, την Κωνσταντινούπολη. Βεβήλωσαν ιερά, έκλεψαν έργα τέχνης και έκαψαν χιλιάδες ανθρώπους μέσα στα σπίτια τους. Αυτό το επεισόδιο μάλλον, παρά το Σχίσμα του 1054 ανάμεσα στην Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη και τη Ρώμη, ήταν που σηματοδότησε τις διαφορετικές πορείες που ακολούθησαν η χριστιανική Ανατολή (της Ρωσίας περιλαμβανομένης) και η χριστιανική Δύση. Η πικρία που έμεινε από τη λεηλασία δίχασε τόσο τον χριστιανικό κόσμο, υπογραμμίζει ο Κλαρκ, ώστε έγινε ευάλωτος στους προελαύνοντες Οθωμανούς. Ακόμη και τώρα βρισκόμαστε σ΄ ένα γεωπολιτικό τοπίο τα κύρια χαρακτηριστικά του οποίου αντανακλούν τα γεγονότα του 1204, όταν η χριστιανοσύνη χωρίστηκε στη μέση.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο Ελληνοαμερικανός βιολόγος, γιατρός και πανεπιστημιακός Νίκολας Χρηστάκης βρέθηκε στη φετινή λίστα των «100 σημαντικότερων» του περιοδικού «ΤΙΜΕ» για τη θεωρία του περί του ιού της ευτυχίας. Σύμφωνα με τον καθηγητή, «όταν οι άνθρωποι γύρω μας γίνονται πιο ευτυχείς, γινόμαστε και εμείς … Όταν δύο φίλοι βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη του ενός μιλίου και ο ένας γίνει πιο ευτυχισμένος, οι πιθανότητες να ευτυχήσει και ο φίλος του αυξάνονται κατά 15%». Τα συμπεράσματα αυτά προέκυψαν από την τριαντάχρονη μελέτη ενός δικτύου περίπου 5.000 φίλων και συγγενών στην περιοχή της Μασαχουσέτης. Διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν διακριτές ομάδες ευτυχισμένων και δυστυχισμένων ατόμων και όχι τυχαία. Η ευτυχία μεταδιδόταν από το άτομο στους φίλους και στους φίλους των φίλων.
H ευτυχία λοιπόν είναι κολλητική. Όταν όλοι γύρω σου ευτυχούν, είσαι και εσύ υποχρεωμένος να συμμετάσχεις στη γενική ευωχία. Μη σκεφτείς ούτε για αστείο να σε πιάσει το παράπονο, π.χ. γιατί του άλλου του ήρθαν δεξιά, ενώ εσένα σε πάει πάντα κόντρα. Μην αποτολμήσεις να ενδώσεις σε φθονερές σκέψεις και να ζηλέψεις την καλοτυχία του άλλου. Μη διανοηθείς να υποπέσεις σε αμαρτωλές γκρίνιες τύπου: «άτιμη κοινωνία, άλλων τους τρέχουν από τα μπαντζάκια και εγώ τραβιέμαι σαν λάστιχο». Και κυρίως μακριά από θεωρίες περί άνισης κατανομής του πλούτου, περί ταξικών προσδιορισμών, περί κοινωνικής επιρροής και οικονομικής ισχύος. Έτσι και αλλιώς τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. (παρ΄ ότι ο Ανδρ. Λασκαράτος πολύ εύστοχα είχε αναρωτηθεί: «Μήπως φέρνουν τη δυστυχία;»
Κατά τον Δρα Χρηστάκη, την ευτυχία μπορεί να μην μας τη φέρνουν τα λεφτά, τη φέρνουν όμως τα λεφτά των άλλων. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πλησιάσεις σε ικανή χιλιομετρική απόσταση ώστε να κολλήσεις την ευτυχία τους, χωρίς μάλιστα να χρειαστείς και τα λεφτά τους. Αν λοιπόν σε πιάσουν οι μαύρες σου, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να εντοπίσεις ένα τσούρμο χαρούμενων τύπων και να τους πάρεις από πίσω. Βρες τίποτα εύθυμους που εκκωφαντικά θα σφύζουν από ευτυχία και πιάσε τους κουβέντα. Ούτε λεπτό μη σταθείς να αναρωτηθείς «μωρέ, τι χαζοβιόληδες είναι αυτοί» γιατί θα απολέσεις την … ευτυχία του να κολλήσεις την αρρώστια τους.
Αλλά ακόμη και αν είσαι μίζερος βρε παιδί μου και μαυρόψυχος, γουστάρεις τη δυστυχία σου και την καταβρίσκεις με τις αστοχίες, τις ατυχίες και τις στραβές ζωής, πάλι δεν τη γλιτώνεις. Θα σου έρθει η ευτυχία κατακέφαλα, αφού ο ιός της ευτυχίας των παρακείμενων νοσούντων μοιραία θα μεταδοθεί και σε σένα. Εντάξει, όλοι καταλαβαίνουμε πώς ένας άνθρωπος επιδρά πάνω στον άλλο. Oι σκέψεις και τα αισθήματα όχι μόνο πώς μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά... από άνθρωπο σε άνθρωπο σε άνθρωπο σε άνθρωπο!
Όχι μόνο στην ευτυχία, αλλά και σ΄άλλα πράγματα, όπως είναι η παχυσαρκία, το κάπνισμα, ακόμα και ο αλτρουισμός ή οι πολιτικές πεποιθήσεις, υπάρχει σημαντικός βαθμός επιρροής. Με άλλα λόγια, αν ο φίλος του φίλου μου είναι ευτυχισμένος, οι πιθανότητες να είμαι και εγώ είναι αυξημένες. Εκπληκτικό! Υπολογίζεται ότι κάθε ευτυχισμένος φίλος αυξάνει τις πιθανότητές μας να ευτυχίσουμε κι εμείς κατά ένα διόλου ευκαταφρόνητο 9%. Αντίστοιχα όμως, μια δυστυχής παρέα «ρίχνει» και εμάς σε ποσοστό 7%. Τώρα, το τι γίνεται όταν οι συναναστροφές μας ακόμα και με κολλητούς φίλους διέρχονται σήμερα μέσα από καλώδια, email ή ακόμα χειρότερα το facebook, μένει να αποδειχθεί. Σίγουρα όμως πολλές συμπεριφορές και συνήθειες μπορούν να μεταδοθούν ακόμα και από μεγάλες αποστάσεις. Επηρεάζεις τους φίλους σου ακόμα κι αν δεν τους βλέπεις».
Επίσης η έρευνα διαπίστωσε ότι αν κανείς είναι δημοφιλής, αυτό συμβάλλει στην ευτυχία του. Τα άτομα στο επίκεντρο των κοινωνικών δικτύων είναι τα πιο πιθανά να νιώσουν ευτυχία. Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι τείνουν να είναι αυτοί που βρίσκονται στο κέντρο. Αν κάποιος στο περιθώριο ενός κοινωνικού δικτύου γίνει πιο ευτυχισμένος, δεν σημαίνει ότι μετακινείται αυτόματα στο επίκεντρο της ομάδας. Απλώς παραμένει εκεί που βρίσκεται, αλλά βιώνει με πολύ πιο ευτυχισμένο τρόπο τον εαυτό του. Η ευτυχία δεν αλλάζει τη θέση των ατόμων σε ένα δίκτυο, απλώς εξαπλώνεται μέσω του δικτύου. Το πώς ακριβώς γίνεται αυτό παραμένει μυστήριο. Μια θεωρία είναι ότι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι είναι και πιο φιλικοί και πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια, γεγονός που τους επιτρέπει να μεταδώσουν το συναίσθημά τους. Ή μπορεί να οφείλεται στο ότι κάνοντας παρέα με ευτυχισμένους ανθρώπους, ωφελείται η σωματική, ψυχική και διανοητική μας υγεία.
Μία απορία μένει. Αν σε κάθε παρέα ευδιάθετων τύπων γίνει κολλιτσίδα ένα τσούρμο δυστυχείς και αναξιοπαθούντες, δεν θα διακυβευθεί η καλή διάθεση των πρώτων; Δηλαδή προτού προλάβει να μεταδοθεί ο ιός της ευτυχίας να κατισχύσει εκείνος της συμφοράς και της κακοτυχίας; Με αποτέλεσμα να χάσουν οι ευτυχισμένοι το κέφι τους και να μην έχουν ευτυχία να μεταβιβάσουν; Και αν τότε αναθαρρήσει ο ιός της δυστυχίας, προσλάβει επιδημικές διαστάσεις και μας πάρει όλους από κάτω; Και μία δεύτερη. Αφού κατά τον καθηγητή Χρηστάκη η ευτυχία είναι τόσο κολλητική, γιατί ήδη δεν υφιστάμεθα παγκοσμίως τις συνέπειες της πανδημίας της; Τι εμποδίζει την καλπάζουσα ίωση να κατακυριεύσει τον πλανήτη και να μας χαρίσει απλόχερα τα συμπτώματα της χαράς και της καλοπέρασης;
ΑΠΟ: thinklab